A Note on Legal Education, Its Specific Features and Related Myths

Małgorzata Król

doi:10.36280/afpifs.2016.2.14

Research article

A Note on Legal Education, Its Specific Features and Related Myths

Małgorzata Król

A Note on Legal Education, Its Specific Features and Related Myths

Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej, nr 2(13)/2016, s. 14-27

DOI 10.36280/afpifs.2016.2.14 ↗

Numer: nr 2(13)/2016
Strony: 14-27
Opublikowano: 2016
Język tekstu: polski

polski

Abstrakt

The question of legal education is recognised as important along various dimensions and thus has been in the focus of attention of numerous distinguished legal scholars and practitioners all over the world. The problem of legal education includes not just methodological issues, but also the issues that are par excellence philosophical in nature. Legal education has a specificity that arises from the nature of law and its complexity, and is related to the personal dimension of this education. The process of education should be organised in such a way that students should be in contact with members of the legal community whose authority, moral and subject matter-related attributes play a vital, formative role in legal education. The author tries to confront the didactics-related reality with ideals and postulates present within this field. Yet, it is revealed that such a reality is hidden below a “thick layer” of myths, which have grown around legal education. These myths blur the real picture of lawyers’ education, creating a kind of legal education mythology. Two types of systemic legal myths are indicated. The first one is built on the paradigm of university legal education. The other type is based on the paradigm of university studies.

angielski

Abstract

Keywords

legal education
nature and complexity of law
personal dimension in legal education
legal community
myths

Pełny tekst PDF Jak cytować

Bibliografia

35 pozycji bibliograficznych

Literatura

Bator, A., Pulka, Z., Sulikowski, A. (2011). Czy koniec teorii prawa? In: P. Jabłoński (Ed.), Czy koniec teorii prawa? Z zagadnień teorii i filozofii prawa. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
Berman, H.J. (1995). Prawo i rewolucja. Kształtowanie się zachodniej tradycji prawnej. Warszawa: PWN.
Bojarski, Ł., Namysłowska-Gabrysiak, B. (2008). Symulacja rozpraw sądowych jako metoda edukacyjna. Warszawa: C.H. Beck.
Czarnota, A. (2013). Kryzys nauki prawa a edukacja prawnicza. O niekonieczności produkowania „użytecznych idiotów”. Prawo i Więź 4(2), 48–59.
Dworkin, R. (1998). Biorąc prawa poważnie. Warszawa: PWN.
Hart, H.L.A. (1998). Pojęcie prawa. Warszawa: PWN.
Izdebski, H. (2002). Podsumowanie konferencji. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Klauze, M. (2015). Nauczanie kliniczne w świetle założeń Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego. Unpublished Ph.D. thesis.
Lang, W., Wróblewski, J., Zawadzki, S. (1979). Teoria państwa i prawa. Warszawa: PWN.
Leszczyński, J. (2010). Pozytywizacja prawa w dyskursie normatywnym. Kraków: Universitas.
Leszczyński, J. (2016). Odpowiedzialność etycznozawodowa adwokatów i radców prawnych za prawo i jego autorytet. In: M. Król (Ed.), Etyka adwokatów i radców prawnych. Komentarz, orzecznictwo i kazusy. Warszawa: C.H. Beck.
Morawski, L. (2013). Kryzys teorii prawa i innych nauk prawnych w Polsce i gdzie indziej. Prawo i Więź 4(2), 60–69.
Morawski, L. (2015). Przyczyny kryzysu teorii prawa. Przegląd Prawa i Administracji 52, 45–54.
Namysłowska-Gabrysiak B. (Ed.). (2008). Studencka poradnia prawna. Kompendium dla studentów. Warszawa: Wolters Kluwer.
Namysłowska-Gabrysiak B. (Ed.). (2009). Studencka poradnia prawna. Podręcznik dla opiekunów Warszawa: Wolters Kluwer.
Opałek, K., Wróblewski, J. (1969). Zagadnienia teorii prawa. Warszawa: PWN.
Osiatyński, W. (2002). Czy każdy prawnik musi być uczonym? In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Rau, Z. (2002). Nauki społeczne i humanistyczne w wykształceniu prawniczym z perspektywy dydaktyki doktryn polityczno-prawnych. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Skuczyński, P. (2010). Pervasive method w edukacji etycznej a kierunki badań w etyce prawniczej. In: H. Izdebski, P. Skuczyński (Eds.), Edukacja etyczna prawników – cele i metody. Warszawa: Instytut Etyki Prawniczej.
Studencka Poradnia Prawna.
Idea, organizacja, metodologia (2005). Warszawa: Fundacja Uniwersyteckich Poradni Prawnych.
Szewczyk, M. (1999). Idea uniwersyteckich poradni prawnych. Klinika 1, 13–18.
Szyszkowska, M. (2002). Niezbęd ność filozofii i filozofii prawa w kształceniu prawniczym. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Turska A. ( Ed.). (2002)., Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Wojtczak, S. (2011). Modele nauk prawnych i edukacji prawniczej według Jerzego Wróblewskiego. In: T. Bekrycht, M. Zirk -Sadowski ( Eds.), Wpływ teorii Jerzego Wróblewskiego na współczesne prawoznawstwo. Warszawa: C.H. Beck.
Wortham, L., Klein, C. (2005). Clinical Education and the University Mission. In: The Legal Clinic. The Idea, Organization, Methodology. Warszawa: The Legal Clinics Foundation/C.H. Beck.
Wróblewski, J. (1964). Zagadnienia normatywności prawoznawstwa. In: W. Osuchowski, M. Sośniak, B. Walaszek (Eds.), Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa dla uczczenia pracy naukowej K. Przybyłowskiego, Kraków–Warszawa: PWN.
Wróblewski, J. (1965). O naukowości prawoznawstwa. Państwo i Prawo 8–9, 192–203.
Wróblewski, J. (1981). Modele prawoznawstwa a typy kształcenia prawniczego. Państwo i Prawo 4, 17–29.
Wróblewski, J. (1989). Contemporary Models of the Legal Sciences. Wrocław: Ossolineum,
Zielińska, E. (1999). Klinika Prawa – Uniwersytecka Poradnia Prawna. Klinika 1, 219–221.
Zielińska, E. (2005). Clinical education as a nucleus for the reform of legal education in Poland. In: The Legal Clinic. The Idea, Organization, Methodology. Warszawa: The Legal Clinics Foundation/C.H. Beck.
Zirk-Sadowski, M. (2000). Wprowadzenie do filozofii prawa. Kraków: Zakamycze.
Zirk-Sadowski, M. (2002). Uczestniczenie prawników w kulturze. Państwo i Prawo 9, 3-14.
Zoll, F. (2004). Jaka szkoła prawa? Czy amerykańskie metody nauczania prawa mogą być przydatne w Polsce? Warszawa: Dom Wydawniczy ABC.

Informacje o publikacji

Autor i afiliacja

Małgorzata Król

University of Łódź

Dane wydania

Numer nr 2(13)/2016

Strony: 14-27
Opublikowano: 2016
DOI: 10.36280/afpifs.2016.2.14
PDF: Pełny tekst PDF

DostępOpen LicencjaCC BY 4.0 ↗

Jak cytować

Opis bibliograficzny i zweryfikowane formaty eksportowe.

Format AFPiFS

M. Król, A Note on Legal Education, Its Specific Features and Related Myths, „Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej” nr 2(13)/2016, s. 14–27, DOI: 10.36280/afpifs.2016.2.14

Eksportuj dane cytowania

[ref-001] Bator, A., Pulka, Z., Sulikowski, A. (2011). Czy koniec teorii prawa? In: P. Jabłoński (Ed.), Czy koniec teorii prawa? Z zagadnień teorii i filozofii prawa. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

[ref-002] Berman, H.J. (1995). Prawo i rewolucja. Kształtowanie się zachodniej tradycji prawnej. Warszawa: PWN.

[ref-003] Bojarski, Ł., Namysłowska-Gabrysiak, B. (2008). Symulacja rozpraw sądowych jako metoda edukacyjna. Warszawa: C.H. Beck.

[ref-004] Czarnota, A. (2013). Kryzys nauki prawa a edukacja prawnicza. O niekonieczności produkowania „użytecznych idiotów”. Prawo i Więź 4(2), 48–59.

[ref-005] Dworkin, R. (1998). Biorąc prawa poważnie. Warszawa: PWN.

[ref-006] Hart, H.L.A. (1998). Pojęcie prawa. Warszawa: PWN.

[ref-007] Izdebski, H. (2002). Podsumowanie konferencji. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-008] Klauze, M. (2015). Nauczanie kliniczne w świetle założeń Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego. Unpublished Ph.D. thesis.

[ref-009] Lang, W., Wróblewski, J., Zawadzki, S. (1979). Teoria państwa i prawa. Warszawa: PWN.

[ref-010] Leszczyński, J. (2010). Pozytywizacja prawa w dyskursie normatywnym. Kraków: Universitas.

[ref-011] Leszczyński, J. (2016). Odpowiedzialność etycznozawodowa adwokatów i radców prawnych za prawo i jego autorytet. In: M. Król (Ed.), Etyka adwokatów i radców prawnych. Komentarz, orzecznictwo i kazusy. Warszawa: C.H. Beck.

[ref-012] Morawski, L. (2013). Kryzys teorii prawa i innych nauk prawnych w Polsce i gdzie indziej. Prawo i Więź 4(2), 60–69.

[ref-013] Morawski, L. (2015). Przyczyny kryzysu teorii prawa. Przegląd Prawa i Administracji 52, 45–54.

[ref-014] Namysłowska-Gabrysiak B. (Ed.). (2008). Studencka poradnia prawna. Kompendium dla studentów. Warszawa: Wolters Kluwer.

[ref-015] Namysłowska-Gabrysiak B. (Ed.). (2009). Studencka poradnia prawna. Podręcznik dla opiekunów Warszawa: Wolters Kluwer.

[ref-016] Opałek, K., Wróblewski, J. (1969). Zagadnienia teorii prawa. Warszawa: PWN.

[ref-017] Osiatyński, W. (2002). Czy każdy prawnik musi być uczonym? In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-018] Rau, Z. (2002). Nauki społeczne i humanistyczne w wykształceniu prawniczym z perspektywy dydaktyki doktryn polityczno-prawnych. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-019] Skuczyński, P. (2010). Pervasive method w edukacji etycznej a kierunki badań w etyce prawniczej. In: H. Izdebski, P. Skuczyński (Eds.), Edukacja etyczna prawników – cele i metody. Warszawa: Instytut Etyki Prawniczej.

[ref-020] Studencka Poradnia Prawna.

[ref-021] Idea, organizacja, metodologia (2005). Warszawa: Fundacja Uniwersyteckich Poradni Prawnych.

[ref-022] Szewczyk, M. (1999). Idea uniwersyteckich poradni prawnych. Klinika 1, 13–18.

[ref-023] Szyszkowska, M. (2002). Niezbęd ność filozofii i filozofii prawa w kształceniu prawniczym. In: A. Turska (Ed.), Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-024] Turska A. ( Ed.). (2002)., Humanizacja zawodów prawniczych a nauczanie akademickie. Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-025] Wojtczak, S. (2011). Modele nauk prawnych i edukacji prawniczej według Jerzego Wróblewskiego. In: T. Bekrycht, M. Zirk -Sadowski ( Eds.), Wpływ teorii Jerzego Wróblewskiego na współczesne prawoznawstwo. Warszawa: C.H. Beck.

[ref-026] Wortham, L., Klein, C. (2005). Clinical Education and the University Mission. In: The Legal Clinic. The Idea, Organization, Methodology. Warszawa: The Legal Clinics Foundation/C.H. Beck.

[ref-027] Wróblewski, J. (1964). Zagadnienia normatywności prawoznawstwa. In: W. Osuchowski, M. Sośniak, B. Walaszek (Eds.), Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa dla uczczenia pracy naukowej K. Przybyłowskiego, Kraków–Warszawa: PWN.

[ref-028] Wróblewski, J. (1965). O naukowości prawoznawstwa. Państwo i Prawo 8–9, 192–203.

[ref-029] Wróblewski, J. (1981). Modele prawoznawstwa a typy kształcenia prawniczego. Państwo i Prawo 4, 17–29.

[ref-030] Wróblewski, J. (1989). Contemporary Models of the Legal Sciences. Wrocław: Ossolineum,

[ref-031] Zielińska, E. (1999). Klinika Prawa – Uniwersytecka Poradnia Prawna. Klinika 1, 219–221.

[ref-032] Zielińska, E. (2005). Clinical education as a nucleus for the reform of legal education in Poland. In: The Legal Clinic. The Idea, Organization, Methodology. Warszawa: The Legal Clinics Foundation/C.H. Beck.

[ref-033] Zirk-Sadowski, M. (2000). Wprowadzenie do filozofii prawa. Kraków: Zakamycze.

[ref-034] Zirk-Sadowski, M. (2002). Uczestniczenie prawników w kulturze. Państwo i Prawo 9, 3-14.

[ref-035] Zoll, F. (2004). Jaka szkoła prawa? Czy amerykańskie metody nauczania prawa mogą być przydatne w Polsce? Warszawa: Dom Wydawniczy ABC.

A Note on Legal Education, Its Specific Features and Related Myths

Abstrakt

Abstract

Keywords

Bibliografia

Literatura

Informacje o publikacji

Małgorzata Król

Numer nr 2(13)/2016

Jak cytować

Format AFPiFS

ACM

ACS

APA

ABNT

Chicago

Harvard

IEEE

MLA

Turabian

Vancouver

OSCOLA

Eksportuj dane cytowania